Politiek is niet mijn ding.
Waarom geven we in dit land
zo veel uit aan wegen?
Het lijkt wel of ik
deze zomer
nooit meer in
een authentieke file sta,
maar eindeloos wacht,
of om moet rijden
door werkzaamheden.
We hebben een stikstofprobleem
en een huizentekort,
maar desondanks
timmeren wij
stevig aan de weg.
De brug in dorp
wordt vernieuwd.
Dat betekent
nu al maanden
omfietsen
over steeds andere
maar altijd te smalle paadjes,
langs eeuwig onhandige hekjes
en stoplichten
die overmorgen
nog niet
op groen staan.
Vandaag fiets ik weer eens
richting brug,
benieuwd welk kronkelpad
er vandaag weer voor me ligt
en hoeveel extra tijd
het me deze keer
gaat kosten.
Maar tot mijn stomme verbazing
ligt er een fietspad
met asfalt,
strak zonder omwegen
als een rode loper
voor me uitgestrekt.
Als een prinses
op een Van Moofje
zoef ik naar de overkant.
Het lukt me nog net
om me stil te houden
en de wegwerkers
die naar me kijken
niet hardop te bedanken.