Voordat we naar Noorwegen gaan,
krijg ik van een oude tante
nog wat contante kronen mee.
Zij had ze thuis nog liggen.
Niet iedereen heeft overal
een pinautomaat of zelfs maar bereik.
In zo’n berghut, of onderweg
– je weet maar nooit –
dan heb je iets achter de hand.
De hele reis zitten ze in m’n portemonnee,
maar met een kaart betalen
is zo veel makkelijker.
En het noodgeval doet zich niet voor.
Zelfs als we in een berghut zijn,
krijgen we een pin gepresenteerd.
Toch hou ik de kronen stevig in mijn zak.
Je weet immers maar nooit.
Als ik voor ons allerlaatste
Noorse kopje koffie
weemoedig
contant betalen wil,
zegt het meisje:
‘Sorry, we don’t accept cash.’
Ik had het kunnen weten.