Ik ben op weg
naar een opdracht
op een grauwe dag
met mijn werkkoffer
en reuzenparaplu.
Het wordt een delicate klus,
vermoedelijk zal ik
heel stil moeten zitten.
Nog zeven minuten,
dan moet ik er zijn.
Plotseling word ik
keihard nageroepen:
“U lijkt nét
mijn laatste leidinggevende.”
Ik draai me om en zeg:
“O jee.”
Omdat de man die het roept
niet klinkt alsof
hij sindsdien nog heeft gewerkt,
vraag ik bezorgd:
“Was ze een beetje leuk?”
– “O ja hoor, Ankie was
een hele lieve.
Ze was de beste leidinggevende
die ik ooit heb gehad.
Dus u kunt doorlopen hoor,
mevrouw,
met u komt het wel goed.”
