Beauty?
Da’s dus echt niet mijn ding.
Nou ja,
ik bedoel,
dat gefrunnik.
Toch moet ik
voor de decemberdrukte uit
even naar de kapper.
Ik plan de kapper
tijdens de lunch.
Dan sta je zo weer buiten.
Rennen om op tijd te zijn
en voordat ik naar binnen ga
haal ik adem, m’n mondkapje op,
zo duik ik in het diepe.
Tot mijn stomme verbazing
zit de hele kapsalon vol
met mensen die
in alle rust
aan het tuddelen zijn.
Op een werkdag!
Ik ben vijf minuten te laat
dus boos op mezelf.
Stommerd, zie je wel,
nu zijn ze al met iemand anders bezig.
Zo rustig mogelijk
ga ik zitten,
draai mijn ogen weg
van mijn horloge.
Tien minuten te laat
mag ik naar de stoel.
Wat er daarna gebeurde,
weet ik niet meer zo goed.
M’n haar is gewassen
en geknipt,
we hebben even een praatje gemaakt.
Ik heb niet eens
onder de droogkap gezeten.
De rest van m’n dag
kabbelt aan me voorbij.
Drukte?
Het kan me niets meer schelen.
Nee, beauty, echt niks voor mij.
Afgezien,
nou ja,
van die blik in de spiegel
en een heel klein korreltje zout.
