De vorst komt eraan,
de zon schijnt,
wat een schitterende dag!
Tijd om mijn warme jas te testen
en een wandeling te maken;
natuurlijk richting natuurijsbaan.
Ik weet wel dat het niet hard vriest
en dat er waarschijnlijk nog geen ijs ligt,
maar ik moet toch even kijken.
Er ligt zowaar
een vliesje ijs;
genoeg voor een foto.
Opeens is daar een klein rood autootje,
dat aarzelend aan komt rijden.
Het hobbelt over het gras,
zo te zien weet de bestuurder
niet echt waar hij heen moet.
Rijdt hij het water in,
moet ik straks helpen duwen?
Precies op tijd staat het autootje stil,
net voor de helling omlaag
op een bevroren stukje gras.
Wat doet dit rode bakkie hier?
’t Is niet echt een parkeerplaats.
Heel lang stapt er niemand uit.
Ik ga maar gewoon op pad.
Als ik van mijn wandeling terugkom,
staat het autootje er nog steeds.
Het raampje is omlaag gedraaid
en er zit een oud mevrouwtje
met een grijns op haar gezicht
en haar smartphone in de aanslag
achter het stuur
te zonnen.
