Sinds een tijdje moet alles genderneutraal zijn.
Prima, dacht ik. Moeten we ons daar druk over maken?
Kennelijk toch.
Laatst zag ik een manlijke directeur die het stokje doorgaf aan een vrouw. In zijn afscheidsspeech vertelde hij hoe ontzettend trots hij was op haar.
Ik voelde woede in mij opkomen.
Hoe denigrerend kun je doen?
Nog voor ze aantrad, kon ze al inpakken.
Wat was hij toch trots op haar.
En dus zou dit een woedend stukje worden. Ik zou de wereld wel eens vertellen hoezeer de dominantie van de man tóch nog steeds in onze maatschappij was ingebed.
Ja ja, dit zou een zwaar feministisch blogje worden.
Ik wist nog niet dat ik een feministe was,
maar als een man in staat was dit te zeggen…
nou, dan kon ik er ook wat van.
Een vrouw zou immers nooit zeggen dat ze trots is op de man die haar opvolger is? Bij mij komt het in ieder geval niet op. Mooi, eindelijk had ik een goed punt te pakken. Eindelijk een stevige, woedende blog.
Vlak voordat ik mijn tirade ging schrijven, checkte ik het nog even bij mijn zoon.
Ik zei: “Ik zal niet meer zeggen dat ik trots op je ben.
Voortaan zeg ik: ‘Ik vind dat je het goed doet.’
Want als ik ’trots op je ben’,
claim ik niet alleen meerderwaardigheid voor mezelf
maar ook een aandeel in jouw succes.
Zo complimenteer ik in feite mezelf.”
Mijn zoon was dit totaal niet met me eens.
Volgens hem was het maar net hoe je het zag.
Zo, dat was het slechte nieuws van deze week.
Daar ging ik met mijn vlammende blog.
Kennelijk is niet ieder woord
voor elke taalgebruiker wat het lijkt.
Het goede nieuws is daarentegen
dat dit blogje een stuk genuanceerder is geworden dan gepland
en dat mijn zoon – vooralsnog – mijn trots tolereert.
