Het is een belachelijk drukke week,
vandaag tolk ik bij een notaris.
Na de afspraak loopt iedereen de spreekkamer uit.
Ik blijf achter,
maak m’n apparatuur schoon,
kijk eens om me heen.
Sinds Corona heeft de notaris
lego in de spreekkamer staan
voor de kinderen die meekomen
omdat er voor hen geen opvang is.
De lego ligt door de hele kamer,
het is niet mijn taak maar toch;
als m’n apparatuur schoon is, ruim ik de lego op.
We doen toch met z’n allen ons best
om het hier voor iedereen
een fijne plek te maken.
Terwijl ik m’n best sta te doen
om de lego zo uitdagend mogelijk
voor het volgende kind te etaleren,
voel ik opeens allerlei ogen prikken.
Tot m’n schrik is de volgende afspraak er al,
een afspraak waarbij ik niet nodig ben.
Iedereen zit te wachten tot ik ga.
Met gloeiende wangen ren ik naar buiten,
mijn god, wat een blunder!
Hoe heb ik de tijd zo kunnen vergeten?
Zoeken naar de auto.
Waar heb ik dat ding toch neergezet?
Rustig probeer ik in gedachten
te visualiseren hoe ik parkeerde.
Waar stond ik?
Hoe zag het eruit?
Langzaam begin ik te beseffen
dat ik die auto niet ga vinden,
ik ben gestresst, ik moet weg,
maar ik heb geen idee hoe ik hier kwam.
“Schat, ik ben de auto kwijt.”
Hoe ga ik dit aan mijn man vertellen?
Als ik in paniek in mijn tas graai
naar mijn telefoon,
die ik vast ook wel kwijt zal zijn,
voel ik plotseling een arm om me heen.
“Wakker worden, het ontbijt staat klaar!”
Als ik van de schrik bekomen ben,
staat mijn man op eenzame hoogte.
Nog nooit heeft hij me zo
van de ondergang gered.
