We hebben een nieuw navigatiesysteem.
Helemaal up to date
en volledig spraakgestuurd.
De stem vertelt me
waar ik heen moet
en welke rijbaan ik moet hebben.
Dolgelukkig ben ik;
ik hou niet van
autorijden
en kijken naar een schermpje
tegelijk.
Zo fantastisch rij ik niet
en je weet maar nooit.
Een paar maanden later
is het nieuwe eraf.
Zo’n stem die terugpraat
gaat nu eenmaal
ook irriteren.
Het ergste is
als je bijna thuis bent.
Dan zit die stem
door je muziek heen te praten
terwijl je de laatste drie weggetjes naar huis
moeiteloos kunt dromen.
Zeg je op zo’n moment: “Stop navigatie”,
dan gaat de navigatie uit,
maar tot overmaat van ramp
krijg je daar een bevestiging van:
“De navigatie is gestopt”,
dwars door je meezinger heen.
Wat een domper.
Ik luister naar een radiocolumn.
De navigatie zeurt erdoorheen.
De navigatie mag wel uit,
maar je zal zien, als ik ‘m stopzet
mis ik straks precies de clou
van dit grappige verhaal.
Gestrest kijk ik naar het scherm.
Wat zie ik daar?
Is dat een kruis?
Ik druk erop,
wacht af,
gelukt!
Helemaal gerustgesteld
zink ik terug in m’n stoel.
Waanzinnig, zo’n knopje.
