De dokter loopt uit vandaag.
We zitten nog
met z’n drieën
in de wachtkamer.
De andere twee
zijn een stel.
Ze komen uit het buitenland.
Om de tijd
een beetje te doden
begin ik een praatje.
Meneer spreekt uitvoerig met me.
Maar mevrouw zwijgt.
Toch lijkt ze niet verlegen;
ze heeft uitbundige
en superhippe
gouden kleppertjes aan,
die haar jaloersmakend goed staan.
Omwille van het evenwicht,
probeer ik ook met mevrouw in gesprek te komen.
Als we even hebben gezwegen,
zeg ik, in volle overtuiging:
“I love your shoes.”
Ogenblikkelijk krijg ik antwoord;
meneer zegt: “Thank you.”
