Welke moeder
heeft geen hekel
aan de was?
Die eindeloze
stapel kleren;
zo’n klus die altijd
op je schouders drukt,
en als je niet
heel goed uitkijkt
ook op je humeur.
De waanzinnige opluchting
van grote kinderen
is dat ze zelf
hun wasjes draaien.
Aan m’n was
komt weer een einde;
eindelijk herken ik weer
mijn eigen, vrije zelf.
Na vele jaren
trouwe dienst
is onze familie-wasmachine
aan z’n eind gekomen.
Het lukt nog net
om één wasje te draaien,
de nieuwe is besteld.
Ik kijk naar onze stapel was
zoals die deze week is gegroeid
en bedenk welke kleren ik nodig heb.
Dan betrap ik mezelf
op een gruwelijke gedachte:
ik verheug me op de nieuwe wasmachine.
