De tijd van de doempredikers is voorbij, maar doempredikers zijn van alle tijden. Zo is er iemand geweest die ooit vanaf zijn kansel tegen me zei:
“Jij zult nooit…”
Het mes van woorden vloog door de lucht
en pinde mij als een papiertje tegen het hout.
Het lemmet trilde nog even na.
Jij zult nooit…
Achteraf moet ik hem dankbaar zijn
dat hij zijn betoog met deze woorden begon.
Ik dacht: hoe kan hij zoiets nou weten?
En door die gedachte heb ik niet meer geluisterd.
Jij zult nooit…
Zo spreekt iemand die liever naar anderen wijst dan naar zichzelf.
Wat overblijft na verloop van tijd
kan – denk ik – weinig anders zijn dan verbittering.
Zo, dat voelt goed!
Effe lekker mijn gram gehaald, achteraf.
Gelukkig kan ‘jij zult nooit’ zich in mijn blog niet verdedigen.
Want ik ben de spreker, dit is mijn blog.
Oeps, nou sta ik op de kansel.
Wel een beetje hoog hier.
Nu maar hopen dat ik de wijsheid heb
om niet mijn neus in de lucht te steken.
Da’s lastig, want de lucht is hier best ijl.
Oké, daar gaan we:
Ik hoop dat het mij lukken zal
om hier op deze hoge kansel
altijd, overal, onder alle omstandigheden,
en zelfs tegen mensen zoals ‘jij zult nooit’,
met een goede onderbouwing te zeggen:
“Ik denk dat je min of meer overal kunt komen waar je wilt,
als je er jouw manier voor vindt.”
