Af en toe kom ik een woord tegen, waar ik tegen ben.
Tenminste, zelf zou ik het niet graag gebruiken.
U raadt het al, ik heb het over ‘puber’.
Wat is een puber?
Zoek niet in Van Dale, die maakt zich er makkelijk van af: een puber is iemand in de puberteit. De puberteit is volgens Van Dale de periode waarin de geslachtsrijpheid intreedt en zich ontwikkelt.
Hoewel, misschien is Van Dale behulpzamer dan ik dacht. Deze definitie maakt in ieder geval duidelijk waarom ik het woord niet graag gebruik. Als ik u een puber noem, vertel ik daarmee impliciet dat mijn inschatting is dat bij u de geslachtsrijpheid aan het intreden is en zich ontwikkelt.
Beslist een fijne binnenkomer. Geen wonder als u op zo’n moment niet meer met me wilt praten. Ik geef u groot gelijk.
Met enige regelmaat krijg ik de belangstellende vraag of mijn kinderen al aan het puberen zijn. Meestal vraag ik dan: wat bedoel je precies? En zo krijg ik een aanvulling op Van Dale: nou ja, je weet wel, lastig kind, humeurig, eigenwijs, recalcitrant…
Steevast is mijn antwoord dat ik zelf… nou ja, laat ik eerlijk zijn, dat ik zelf misschien ook niet altijd even makkelijk ben.
U wel?
Gelukkig is mijn humeur bijna altijd zonnig. En eigenwijsheid – mits met wijsheid en met mate – kan dat kwaad?
Blijft over de recalcitrantie. Natuurlijk is het niet makkelijk als je het oneens bent. Voor mij in ieder geval niet. Maar ieder mens zal toch z’n eigen kompas moeten ontwikkelen? Zo’n kompas krijg je, je test het, stelt het bij, je praat erover, past het aan, bij de volgende test gaat het kapot, je repareert het, je houdt het tegen het licht, enzovoorts, je leven lang. Als mijn kinderen hetzelfde doen met hún kompas, geeft dat mij toch niet het recht om hen pubers te noemen? Dan doemt bij mij al gauw de vraag op wie er nu eigenlijk pubert tegen wie?
O jee, nou durft u nooit meer belangstellend naar m’n kinderen te vragen.
Of u denkt: zo, die kinderen puberen duidelijk nog niet, anders praatte ze wel anders. En wellicht heeft u gelijk.
Excuses dat ik erover begon. Hoe kunt u als vriendelijk mens nou weten van mijn puberallergie? Bovendien ben ik iedereen die dit woord gebruikt, bijzonder erkentelijk. Zonder u had ik deze blog nooit geschreven.
Weet u wat? We doen het gewoon opnieuw. U vroeg me hoe het ging. Nou goed dus, ik ben met allerlei mooie plannen bezig. En of de kinderen al aan het puberen zijn? Nou, vooralsnog niet echt, geloof ik. Al moet je als ouder misschien niet te naïef zijn.
En hoe is het met u?
