Misschien wist je het al van me: af en toe
ben ik scheids op het hockeyveld.
Het mooie aan deze hobby
is dat zich elke wedstrijd wel iets voordoet
wat ik de volgende keer beter wil doen.
Bovendien leert het mij
omgaan met
en leren van
verschillen van mening.
Een tijd lang was mijn verbeterpunt:
zorg dat je zichtbaar en hoorbaar bent.
Het gekke is dat je
– naarmate je dit beter doet –
steeds onopvallender wordt
omdat je beter wordt begrepen.
Laatst stond ik in de zaal te fluiten.
Het was zo’n onmogelijke zaal
waar twee wedstrijden naast elkaar
in één hal worden gespeeld.
Mijn eerste twee fluitsignalen
voor een onschuldige overtreding
werden door geen mens gehoord.
Tijd om mijn verbeterpunt
van hoorbaarheid en zichtbaarheid
weer eens op te pakken.
Het klinkt zo eenvoudig:
maak je groot, fluit hard.
Maar voor iemand die in haar beroep
juist zo min mogelijk op moet vallen
is het een fikse uitdaging.
Maar ja, ik moest wel,
dus daar ging ik.
Achteraf hoorde ik dat
in het veld naast ons
regelmatig verwarring was geweest.
Eén keer had ik zo hard gefloten
dat de wedstrijd van de buren
in een aanval vlak voor de goal
volledig stil was komen te staan.
De scheidsrechters keken elkaar vertwijfeld aan
heb jij gefloten? Heb ik gefloten?
In die verwarring had een aanvaller
de bal maar gauw het doel in gewerkt.
Aangezien er niet was gefloten
telt zo’n bal gewoon.
Daarmee wordt de gruwelijke waarheid
dat ik mijzelf heb overtroffen.
Ik ben goed hoorbaar en zichtbaar geweest;
ik heb – als scheids – gescoord.
