Hulp vragen is niet meteen
iets waar je als zelfstandige aan denkt.
Je lost problemen zelf op,
liefst nog voor ze zijn ontstaan.
Toch wil ik een béétje voorkomen
dat mijn eigengereide zelf
na verloop van tijd de overhand krijgt.
Bovendien wil ik
liefst mijn hele leven
van iedereen blijven leren.
Daarom ga ik deze week
hulp vragen én accepteren.
Misschien is dat laatste
nog wel het lastigst voor me.
Aan het einde van de week
ben ik er al best bedreven in.
Als ik een tijdje heb gedraald
en gezwegen,
biedt de portier van m’n opdrachtlocatie
mij aan om te helpen
met het sjouwen van de geluidsapparatuur.
Twee kisten moeten van de receptie
naar de vergaderruimte in het souterrain.
Hij pakt de kisten een voor een
en zet ze op zijn steekwagen.
‘Goedzo’, zeg ik tegen mezelf,
‘deze man is groter en sterker dan jij,
hij kent hier de weg en hij weet wat hij doet.
Zulke kisten moet je niet zelf gaan lopen sjouwen.’
Ik kijk vol verwachting toe.
Even denkt hij na over de lift,
maar dan loopt hij
met vastberaden pas
vooruit met de steekwagen
richting een trapje omlaag.
Zo, ik ben onder de indruk.
Deze man kan in ieder geval
iets wat ik beslist niet kan
en al helemaal niet zou durven.
Maar hij is hier natuurlijk handig in,
het is deel van zijn beroep.
Pas als de kisten
een voor een
als dobbelstenen
van de trap af stuiteren,
vraag ik me af
wie van ons tweeën
deze week
het meeste heeft geleerd.
