Mijn skibril
heb ik ooit
in een wintersportoord gekocht.
Het was de enige
in de winkel
die over mijn
gewone bril
heen paste.
Na verloop van tijd
kwam ik erachter
dat het glas
van deze skibril
het beste is
dat ik ooit heb gehad.
Bij mist zie ik altijd
net iets meer
– lijkt het –
dan anderen.
Inmiddels is hij
heel oud;
het schuimrubber
valt als zwarte sneeuw
voor m’n ogen,
de antifog is uitgewerkt,
maar het dubbele glas is nog perfect.
Ik besluit de laatste stukjes schuimrubber
maar gewoon weg te halen
en het er nog een weekje
mee te doen.
Dag drie.
Mist en sneeuw.
Maar ik en m’n skibril
hebben er zin in!
Na een paar pistes
zoeken
en rondwaren
van paaltje
naar paaltje,
vind ik mezelf
toch wel een beetje
heel erg
langzaam gaan.
Ik zet mijn skibril af,
zou er toch iets mee zijn?
Maar dat helpt niks.
Anderen zien er
ook niets raars aan.
Als ik mijn skibril
terugkrijg,
valt me op
dat de persoon
die ‘m teruggeeft
ook zo wazig is.
Hoe lang ik al zo rondski
weet ik niet,
maar m’n gewone bril
is compleet beslagen.
