Soms heb je van die dagen
waarop Murphy aan het werk is.
Meestal doet hij zijn werk heel grondig.
Vandaag is kennelijk zo’n dag.
Mijn eerste afspraak komt niet opdagen.
En terwijl ik gewoonlijk na een kwartiertje denk: hij zal zo wel komen,
merk ik dat ik nu denk: zal ik maar weer gaan?
En inderdaad, de cliënt
blijkt zijn afspraak te zijn vergeten.
Hij kan er op z’n vroegst over drie kwartier zijn.
Ik ga, maar na twintig minuten word ik alweer teruggebeld:
hij is bij de receptie, halsoverkop gearriveerd,
of ik niet alsjeblieft nu kan komen?
Dus keer ik om, en terwijl ik door de stad fiets,
vraag ik mij af hoe het gesprek te beginnen.
Vandaag heb ik een heel strak schema.
Dit is echt volstrekt ondoenlijk.
Zal ik me maar overgeven aan Murphy’s law?
Kennelijk moet ik mijn klok en mijn hoofd
vandaag even anders zetten.
Zodra dat gelukt is, dwalen mijn gedachten af.
Als ik binnenkom, word ik door cliënt begroet,
hij biedt mij duizendmaal excuses.
Geen probleem,
ik kan het in zijn ogen zien.
Soms heeft iemand gewoon even tijd nodig.
Die gaf ik; ik kreeg er een blog voor terug.
