Mooi weer,
ik fiets naar de stad
over een afgelegen fietspad
ogenschijnlijk in de natuur –
de snelweg ligt op dertig meter.
Op een zijpaadje
in de zon,
zie ik een plaatje
waar je mij beslist
elke nacht
voor wakker mag maken:
een agent in zijn eentje,
stilstaand tegen zijn fietsje,
sigaretje in de ene hand,
in de andere zijn telefoon,
hij gaat er helemaal in op.
Rook kringelt prachtig omhoog
in het zonlicht.
“Jaaaa, betrapt!” roep ik
met een grijns
op mijn gezicht.
Hij schrikt en roept net iets te hard:
“Nee hoor!”
Uitgebreid begint hij
uit te leggen
wat voor nuttigs
hij aan het bekijken was.
Lachend fiets ik door.
Pas als ik helemaal voorbij ben
lacht hij met me mee.
