Soms ben ik even niet
de baas van m’n schema.
Ik ren om de trein te halen.
Yes, gelukt!
Als ik erin stap
blijft hij zelfs nog even staan.
Pas op dat moment
besef ik
dat ik ook nog
een telefoontje
moet plegen.
Ja, echt, ik bedoel:
een telefoontje.
Dit kan niet via de app of mail.
Niets irritanters
dan zo iemand
die in z’n eentje
luidkeels
zit te bellen.
Gelukkig is er niemand
op dit balkon van de trein.
Ik besluit te blijven zitten
en doe mijn oortjes in.
De trein blijft natuurlijk
langer staan dan nodig
en er stappen nog twee mensen in.
Ik kijk naar de grond,
vermijd hun blikken.
Ik ben zo’n irritante beller.
Sorry dat ik nu en hier
eventjes besta.
Na een ietwat benepen
telefoontje
durf ik omhoog te kijken.
Mijn medepassagiers
zitten allebei
zorgeloos naar buiten te staren
van onder hun over-ear
koptelefoon.
