Het eerste cadeau voor mijzelf dit nieuwe jaar:
een bezoek aan een goede fysio.
Wat eraan scheelde?
Nou, eigenlijk niets.
Ik vond mezelf een beetje een zeur.
Na elke training: pijn aan mijn rechterbeen.
Twee dagen later: niks meer aan de hand.
Dus maar gewoon weer lekker trainen,
dan weer twee dagen wachten…
enzovoorts.
Die cirkel ging ik doorbreken.
Op naar de fysio voor een bewegingsadvies.
Ik kwam met oefeningen thuis.
Een week later was het praktisch voorbij.
Wat volgde was nog één massage
en het advies om naar yoga te gaan.
Dat was slikken, ik ben niet zo’n yogatype.
Dus daar zat ik, onwennig op een matje,
vastbesloten om overal voor open te staan.
Je begrijpt: dat heb ik geweten.
Na de les hoorde ik dat het eigenlijk poweryoga was.
Waarom zeggen ze dat soort dingen er nooit bij?
Bij ons in het dorp zijn het niet van die softies.
Gewone yoga, begrijp je, daar doen ze hier niet aan.
“Hoe vond je het?” vroeg de lerares.
“Ach, ik voel me wel oké, geloof ik.
De vraag is hoe ik me morgen voel.”
Ik ben maar even vroeg gaan liggen.
Morgen is inmiddels vandaag.
Toen ik opstond ben ik een softie geworden.
De poweryoga heeft me goed gedaan.
