Trots

Soms zou ik willen dat ik een man was
en dat ik niet schreef.

Want weet u, de kans is groot
dat ik dan wat minder last zou hebben
van mijn zelfkritiek.

Wat zou ik ervoor over hebben
om groot te zijn, met een bulderende stem
zodat ik met mijn handen in mijn zakken
en blakend van het zelfvertrouwen
moppen kon staan tappen?

Maar ja, zo ben ik niet.
En iedereen die schrijft,
weet dat een verhaal waarin iets misgaat
veelal toch iets langer kan boeien
dan een verhaal waarin alles loopt.

In het weekend ben ik wel eens scheids.
En nu zou ik u een prachtverhaal kunnen vertellen
van die vlammende corner die ik zag
en van die bruut die ik te slim af ben geweest,
maar interessanter is – u voelt ‘m al –
een verhaal waarin dingen misgaan.

En mis, dat ging het, zo kan ik u verzekeren.
Die éne wedstrijd die hetzelfde leek,
maar anders werd dan alle andere.
Het zonnetje scheen.
De pot ging nergens over – beide teams stonden onderaan.
Iedereen was oké, geen vuiltje aan de lucht.
Wat kon er misgaan?

Nou ja, álles dus.
Mijn medescheids en ik waren niet alert genoeg, niet kort op de bal.
We hadden alles onderschat.
Een pot die nergens over gaat, wordt immers niet gespeeld.
M’n allesverslindende zelfanalyse achteraf zal ik u besparen.
Er waren ook toeschouwers die vonden dat we het prima deden.
We zijn beleefd gebleven.

Na afloop zijn mijn collega en ik
maar even naar de verliezende coach gegaan.
Ik kon geen andere opening bedenken
dan: “Hier ben ik niet trots op.”
Heel even was het stil. Toen klonk het:
“Nou ja, wij hebben ook niet goed gespeeld.”
Na opnieuw een kort stilte
keek ik hem voorzichtig aan.
“Ach, dan hebben we komende week
allemaal weer iets te doen.”

Pas op de terugweg op de fiets
toen de kritiek in leerpunten was omgezet
drong het tot me door.

Ik was wel trots.
Ik was ongelofelijk trots
op hoe mijn collega, de coach en ik
dit na de wedstrijd hadden opgelost.

Als ik een grote man was
en als ik niet schreef,
was dit gesprek vast niet zo gelopen
en was u hier nooit getuige van geweest.

Hoewel een man die niet schrijft
dit natuurlijk ook had opgelost.
Al zou ik nu even niet weten hoe.

Ging er maar meer zoals in de sport.

Auteur: Christine Elion

Christine Elion is beëdigd tolk Engels-Nederlands en blogger. Ze schrijft in vertrouwelijkheid over de kleine, persoonlijke glimlachjes die elke dag de moeite waard maken. Christine schrijft haar blog in het Nederlands, dus als je een blog van haar in het Engels tegenkomt, is die waarschijnlijk vertaald door AI.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

For security, use of Google's reCAPTCHA service is required which is subject to the Google Privacy Policy and Terms of Use.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.