“Alles is in orde.
Maar soms…
dan overvalt het me zo.”
Dat zei
jaren geleden
een collega.
Inmiddels ben ik
zelf aan de beurt.
Onze zoon verlaat
het ouderlijk huis.
Een prachtige mijlpaal
en een mooi avontuur.
Zal het allemaal gaan lukken?
Gek genoeg
voel ik geen verdriet.
Ik ben blij voor hem
en opgelucht.
Iedereen krijgt ruimte
voor nieuwe dingen.
Zes weken later
is hij weer eens thuis.
Uit de box op tafel
klinkt een muziekje
zoals alleen hij
dat kan kiezen.
Ik sta te koken
zoals ik vaak doe.
Hij zit op zijn telefoon
zoals hij vaak doet.
En dan opeens
is het er.
Het voelt niet
als een overval.
Even ben ik
enorm verdiept
in het snijden
van sperzieboontjes.
Hij stelt een doodnormale vraag
en herhaalt die –
hij denkt dat ik niks heb gehoord.
Ik antwoord een beetje traag voor mijn doen.
Even later durf ik pas
voorzichtig zijn kant op te kijken.
Thank god voor telefoons.
Hij heeft het niet gemerkt.
