M’n telefoon is net de zolder:
hoe meer ik erin opsla,
hoe meer ik vind.
Ik bedoel:
je gaat naar je telefoon
om iets op te zoeken,
maar je ziet een appje
of Instagram
en voor je het weet
heb je niet gevonden wat je zocht,
maar is er wel een kwartier voorbij.
Met gepaste trots
kan ik vertellen
dat ik daar iets op heb gevonden:
wat nuttig is
staat op m’n eerste scherm.
Social media
staan op schermpje twee.
Zo kan ik nog steeds
een beetje verdwalen,
maar doe ik onder werktijd,
werkgerelateerde dingen.
Andere kasten op m’n zolder
blijven dicht.
Gisteren was ik me
tijdens het koken
al een beetje
aan het verheugen:
hoe zal ik het nieuws gaan brengen?
Vandaag is immers
de fantastische lancering
van deze mega-truc
op m’n blog.
Ik kijk op de kookwekker
van m’n telefoon
en voor ik het weet
ben ik opgezogen.
Geen zorgen:
afgezien van m’n ziel
is er helemaal niets aangebrand.
Maar m’n fantastische lancering
heb ik af moeten blazen,
omdat het vierkantje
met m’n social-media erin
een nieuwe verstopplek
op m’n zolder nodig heeft.
