Zou Blue Monday me te pakken hebben? Dingen waar ik nooit over nadacht, vallen opeens zwaar. Ik loop te hijgen op de trap, het lijkt wel of ik de hele week overal nét iets later ben. Ik fiets niet meer fluitend naar m’n werk. Waar is m’n motivatie?
Op vrijdagavond dooft het licht. Ik ben veel later thuis dan ik dacht. Als koukleum heb ik het plotseling warm en ik voel iets wat ik lang niet heb gevoeld: overal spierpijn.
Ik kruip in bed, trek de dekens over me heen. Geef mijn weekend maar aan Fikkie.
Na een negatieve coronatest is het de fietsenmaker die de diagnose stelt: m’n achterrem loopt aan.
Achttien waren we en hartsvriendinnen. Vol enthousiasme kwamen we naar de stad. Zij stapte in de tram en vroeg aan de bestuurder: “Meneer, komt u langs de Albert Cuyp?” Het antwoord had je in geen andere stad kunnen krijgen: “Nah wijffie, voor jah rijd-ik om!”
We zijn inmiddels vele jaren verder en ik moet op de gracht zijn voor een klus. Het regent bakken uit de hemel, maar met de auto gaan komt niet bij me op. De grachten zijn voor de auto slecht bereikbaar; als je hartje centrum moet zijn, neem je het OV.
Hoe is een mens in de regen een dame? Ik jongleer op hakken met een te grote paraplu in een jas die geen spatje water kan hebben, dan nog een werkkoffer, een telefoon, een OV-pas…
Ik ben op de trein aangewezen, want de metro ligt er even uit. Hoe Amsterdams wil je het hebben? Al klungelend drop ik m’n OV-pas tussen het perron en de rails.
Het lukt me om, als een heuse zwartrijder in iemands kielzog het station uit te komen. Vanaf dan wordt het kaartjes kopen bij de automaat.
Op de terugweg, bij de bus, vraag ik de chauffeur om een kaartje. “Waar moet je zijn?” vraagt hij, en ik zeg waar ik woon. Hij zegt: “Zes vijftig, da’s wel een hoop geld voor zo’n ritje, daar kun je voor Kerstmis ook iets lekkers voor kopen!” Vermanend gaat hij verder: “Hebbie geen kaart?”
Ik vertel dat ik m’n pas heb verloren. O ja, nou ja, dat begrijpt hij dan wel weer. Als ik het kaartje in m’n portemonnee wil gaan stoppen, klinkt het: “Vergeet je niet om in te checken? Anders wordt het wel een héél duur ritje!” Ik moet lachen bij de gedachte; zijn stem voelt als een aai over m’n bol.
Ma-ham, kom eens even? Op haar mobiel verschijnt fashion item nummer 37 dat ik deze week ter beoordeling heb gekregen. Een shirt, een tas, een broek, een ring; een middelbare school stelt hoge eisen aan je verschijning.
We bespreken hoe leuk we het item vinden, de voors, de tegens en natuurlijk ook de prijs. Wat volgt is een onderhandeling die ik meestal beëindig met: “Laten we het vanavond aan tafel even bespreken.”
Sinterklaas is in het land. Wat zal ik in godsnaam vragen? Ik heb alles al en een cadeau is niet waar het voor mij om gaat. Doe mij de geur van speculaas, wat grappen en gedichten.
Toch maak ik even tijd om het Sint iets makkelijker te maken. Een boek? M’n boek is nog lang niet uit en eigenlijk heb ik elke dag te weinig tijd om te lezen. Kleding? Iets lekker warms misschien? De winter komt eraan en kou is niet iets waar ik goed tegen kan.
Als ik een mooie fleece gevonden heb, app ik een foto in de familie-app met daarbij de vraag: “Sinterklaas, is dit iets voor mij?”
Het is onder schooltijd, maar het antwoord komt per kerende post. Drie schaterlachende smileys en de tekst: “Ik ga stuk! Je hebt er wel al vijf of zo.”
Als ik antwoord dat mijn favoriete fleece misschien een beetje versleten is, appt Sint vergoelijkend: “We overleggen vanavond wel even.”
Zoals je waarschijnlijk weet
ben ik wel eens hockeyscheids.
Een paar weken geleden
– toen dat nog mocht –
floot ik een dameswedstrijd.
We zijn ruim op tijd,
warmgelopen, kennisgemaakt,
goals gecontroleerd,
alles in orde.
Totdat ik zeven minuten voor de start
besef dat ik me eventjes
moet excuseren.
Ik ren naar het damestoilet.
Tijd is tijd, we gaan snel beginnen.
Ik was mijn handen
maar de zeepflacons zijn leeg,
de prullenbakken zitten vol
gebruikte afdroogdoekjes.
Dit is geen goed plan;
met mijn handen hou ik straks mijn fluitje vast
en dat fluitje gaat in mijn mond.
Help! Nu gaan we toch niet
22 eagere speelsters
uitgerekend aan de start
laten wachten omdat een schèids zo nodig
haar handen moet gaan wassen?
Tom Poes, verzin een list.
Weet je wat?
Het herentoilet?
Ik sluip naar binnen,
geen man te bekennen,
gelukkig wel zeep in overvloed
en stapels ongebruikte papieren doekjes.
Soms kun je maar beter
niet zien wat je ziet
of daar in ieder geval
voor het moment
geen conclusies aan verbinden.
Ik was mijn handen in onschuld,
ik ben nergens geweest.
Ziezo, we kunnen op tijd beginnen.
Probleem opgelost.
Het ijsseizoen begint, dat betekent twee keer per week ‘s avonds een uur rijden om mijn zoon van het ijs te halen.
Natuurlijk wissel ik af met mijn man en natuurlijk, elke ouder rijdt zijn kind, en natuurlijk gun ik hem zijn sport, helemaal nu, maar ‘s avonds autorijden is niet bepaald mijn hobby.
Hij traint niet meer zo vaak, toch zie ik er tegenop. Twee keer per week zorgen dat er ‘s middags iets warms te eten is. Toeschouwer zijn bij wedstrijden; leuk, maar stilstaan in de kou… ik ben er gewoon niet goed in.
Afijn, het ijsseizoen begint, je komt er als ouder niet onderuit. Het voelt alsof ik de achtbaan op ga; iets waar ik altijd spijt van krijg, maar ja, ik ben erin gestapt, het sportseizoen is begonnen.
De dag gaat snel; voor ik het weet moet ik gaan. De sleutel in het contact, verwarming behaaglijk aan, op de radio zoek ik een aangenaam muziekje.
Op de terugweg straks speelt mijn zoon voor DJ. Dan gaan we van Lennard via Jimi naar Goldband en draaien van alles wat ik niet ken.
Als ik de snelweg op stuur daalt langzaam het besef dat m’n zoon dit jaar eindexamen doet. Ik geef een trap tegen het gaspedaal; het ergste van dit stomme gedoe is dat ik het nog ga missen.
Met enige regelmaat werk ik in de avonduren. Via Zoom of live tolk ik groepsgesprekken over allerlei onderwerpen in andermans vrije tijd.
Dat late avondwerk kost, maar geeft ook energie; na afloop heb ik altijd iets geleerd en kan ik de hele wereld aan.
Toch moet je ook op jezelf passen want avondwerk eist z’n tol. Niet dat ik daar ook maar iets van merk – ik voel me een overwinnaar, ben helemaal bevlogen. Maar de ochtend erna zijn er van die kleine dingen… Gisteravond heb ik getolkt, ik zal je vertellen wat ik bedoel.
Vanochtend blijf ik iets langer liggen, ik moet immers goed op mezelf passen maar eigenlijk heb ik geen idee waarom. Ik voel me energiek en fit, dus hop, naar beneden, aan het gezinsontbijt. Na afloop, als we de boel opruimen, denk ik: wow, hoe komt dat aanrecht zo schoon? De vaatwasser is uitgeruimd, alles staat keurig in de kast. Hoe zal ik mijn compliment verwoorden? Wie heeft dit zo fantastisch voor mij gedaan?
Net als ik inadem om te vragen wie ik dit waanzinnige compliment mag geven, valt me op dat alles wel héél precies staat waar ik het hebben wil.
Gisteravond laat toen ik thuiskwam, heb ik mijn eigen compliment verdiend.
Dertig meter verderop staat een hondje dat niet naar de naam Paul wil luisteren.
“Ja, hij is nou al twintig minuten aan het muiten. Dan wil hij dat ik terugloop naar hem, dat ik de bal haal! Maar híj moet de bal meenemen, niet ik!”
Ik kan mijn lach niet onderdrukken. Eerlijk gezegd begrijp ik Paul wel. Hij heeft die bal immers niet weggegooid.
Pauls pootjes staan als in het asfalt gegoten. Zijn ogen haken in die van het baasje met een vrolijke, ondeugende blik die lijkt te zeggen: kóm dan, kóóóm…
Het baasje wens ik beleefd succes toe; het is mij inmiddels duidelijk wie van ons drieën de intelligentste spelletjes kan verzinnen, wie er gezegend is met het beste humeur en wie er – in ieder geval vanochtend – het grootste gevoel voor humor heeft.
(Dank je wel, Monique de Haan van Doorneveld voor het lenen van de hondenbal.)
Ouder dan een jaar of tien
kan hij niet geweest zijn.
Fonkelogen, stralend van plezier
op zijn iets te kleine fietsje.
Het regende verraderlijk.
Zo’n regen die lijkt alsof het niks is,
maar binnen vijf minuten
heb je geen droge draad meer aan je lijf.
Voor dit mannetje
bestond de regen niet.
Hij trapte vol genoegen
in koffiemolentempo.
“Zijn we al over de helft?”
vroeg hij aan zijn vader.
Het was dat het zo lang stil bleef
anders had ik de vader nooit gezien.
Papa was rood aangelopen,
keek verdwaasd om zich heen.
“Of we al over de helft zijn?
Tsja, eens kijken aan wie
we dat zouden kunnen vragen.”
Hoe blij kun je zijn als er een vraag
níet aan jou wordt gesteld?
Ik weet niet of ik had kunnen verbergen
dat ze wat deze papa betreft
het einde wel min of meer hadden bereikt.
Hoe je op je tiende al
personal trainer kunt zijn.