Misschien heb je gemerkt dat het stil is op mijn blog.
De laatste tijd heb ik me afgevraagd
hoe ik luchtig kan blijven bloggen
in het licht van wat er om ons heen gebeurt.
Uiteindelijk heb ik besloten
om door te gaan met schrijven.
Ik denk dat nuance en een klein beetje zelfspot
– vooral op internet –
misschien wel belangrijker zijn dan ooit.
Daarom alsnog een nieuwe blog.
Laten we alsjeblieft heel blij zijn
dat we ons om kleine dingen druk kunnen maken.
Fijne dag vandaag en lach een beetje om jezelf.
We hebben een nieuw navigatiesysteem.
Helemaal up to date
en volledig spraakgestuurd.
De stem vertelt me
waar ik heen moet
en welke rijbaan ik moet hebben.
Dolgelukkig ben ik;
ik hou niet van
autorijden
en kijken naar een schermpje
tegelijk.
Zo fantastisch rij ik niet
en je weet maar nooit.
Een paar maanden later
is het nieuwe eraf.
Zo’n stem die terugpraat
gaat nu eenmaal
ook irriteren.
Het ergste is
als je bijna thuis bent.
Dan zit die stem
door je muziek heen te praten
terwijl je de laatste drie weggetjes naar huis
moeiteloos kunt dromen.
Zeg je op zo’n moment: “Stop navigatie”,
dan gaat de navigatie uit,
maar tot overmaat van ramp
krijg je daar een bevestiging van:
“De navigatie is gestopt”,
dwars door je meezinger heen.
Wat een domper.
Ik luister naar een radiocolumn.
De navigatie zeurt erdoorheen.
De navigatie mag wel uit,
maar je zal zien, als ik ‘m stopzet
mis ik straks precies de clou
van dit grappige verhaal.
Gestrest kijk ik naar het scherm.
Wat zie ik daar?
Is dat een kruis?
Ik druk erop,
wacht af,
gelukt!
Helemaal gerustgesteld
zink ik terug in m’n stoel.
M’n dochter gaat de deur uit.
Ik: “Doe je de deur op slot?”
Zij, stomverbaasd:
“Dat doe jij toch altijd?”
Ik protesteer.
Zij vertrekt.
Ik draai de deur op slot.
Zie je wel.
In het nieuwe jaar
eten we de vriezer leeg
restjes zelfgemaakte lasagne,
tiramisu…
Maar ook producten
waar je minder blij mee bent.
Diepvries-lekkerbekjes
met een knapperig korstje.
Supermakkelijk
en dan heb je maar weer eens vis gegeten.
Maar echt lékker
als je net kerst hebt gehad,
nou…
Ik heb nog één lekkerbekje liggen.
Weet je wat,
we halen nog één pak van twee,
dan hebben we precies genoeg
en koop ik in heel 2022
even geen diepvrieszooi.
Oké, vooruit, ijs dan.
Maar verder eten we vers dit jaar
en als het toch uit de vriezer komt,
wordt het iets wat ik
zelf vers heb gemaakt.
Gewoontegetrouw
doet mijn man de boodschappen vandaag.
Hij zoekt zich drie slagen in de rondte
om de ingewikkelde productjes
voor mijn nieuw-bedachte recepten
in het supermarktschap te vinden.
.
Vol trots komt hij thuis.
“Ik heb alles kunnen vinden!
En van die diepvries-lekkerbekjes
kreeg je twee pakken voor de prijs van één.
Dus toen heb ik
een pak extra
voor je meegenomen.”
Beauty? Da’s dus echt niet mijn ding. Nou ja, ik bedoel, dat gefrunnik.
Toch moet ik voor de decemberdrukte uit even naar de kapper.
Ik plan de kapper tijdens de lunch. Dan sta je zo weer buiten.
Rennen om op tijd te zijn en voordat ik naar binnen ga haal ik adem, m’n mondkapje op, zo duik ik in het diepe.
Tot mijn stomme verbazing zit de hele kapsalon vol met mensen die in alle rust aan het tuddelen zijn. Op een werkdag!
Ik ben vijf minuten te laat dus boos op mezelf. Stommerd, zie je wel, nu zijn ze al met iemand anders bezig. Zo rustig mogelijk ga ik zitten, draai mijn ogen weg van mijn horloge.
Tien minuten te laat mag ik naar de stoel.
Wat er daarna gebeurde, weet ik niet meer zo goed. M’n haar is gewassen en geknipt, we hebben even een praatje gemaakt. Ik heb niet eens onder de droogkap gezeten.
De rest van m’n dag kabbelt aan me voorbij. Drukte? Het kan me niets meer schelen.
Nee, beauty, echt niks voor mij. Afgezien, nou ja, van die blik in de spiegel en een heel klein korreltje zout.
Voor de reis naar Nederland
nam Piet met Sint de zaken door
Wat is er zoal aan de hand,
hoe staat Sints bedrijf ervoor?
Piet begon over de centen,
een huis in Nederland is duur
Gelukkig heeft de Sint een plekje,
dat scheelt weer een hoge huur
Om iedereen een huis te geven,
wordt er veel gebouwd, zei Piet
Ik heb de schetsen al bekeken,
maar een schoorsteen zie ik niet
Kunnen we daar iets aan doen?
Of moeten we voorzichtig switchen
naar een digitale schoen?
Piet roerde in zijn kopje thee
en vervolgde met punt twee
De stoomboot is nu vol-elektrisch,
de ombouw is op tijd geslaagd
Gelukkig; Nederland is kritisch,
op vervuilers wordt gejaagd
Het is alleen wat ongewis
wie precies die vervuiler is
Het ligt wat zwaar op ieders maag
want naar zichzelf wijst niemand graag
Maar ja, wat doet een mens eraan,
je wil toch leven en bestaan?
Piet nam een grote pepernoot
en kauwde een minuut of drie
Zijn ongemak was levensgroot;
hoe praat je immers met de Sint
over lhbti?
Piet heeft peentjes zitten zweten
om de Sint te laten weten
wat woke zijn is in Nederland
Over live en online daten,
dat het nu echt 2021 is,
dus dat iedereen zelf mag weten
wie of wat hij of zij is…
Sint heeft een eindeloos geduld,
maar nu dacht hij: genoeg gel…
Er klonk geen ‘zoef’, er klonk geen ‘krak’,
het was alleen Sints stem die brak.
Hij was aangedaan en sprak:
“Ik dank je voor de informatie,
chapeau Piet, echt, ik vind het knap,
maar dat allerlaatste stukje
is iets wat ik misschien al snap
Zeg eens eerlijk, zonder franje,
wie ik ben en wat ik draag?
Breng alsjeblieft een fles champagne,
liever gisteren dan vandaag”
Kort daarop vloog er een kurk
door de lucht voor de oude man
in jurk
Maandagochtend op de snelweg:
helemaal niets aan de hand
tot aan de doorgaande weg
in Almere.
Stapvoets passeer ik
een geel bord:
Groene golf
buiten werking.
No shit.
Wat blijkt?
De ochtendspits is het beste moment
om een stoplicht te vervangen.
Desondanks: ik wacht, respect,
hier zijn mensen aan het werk.
Uiteindelijk sta ik op plaatsje drie
met zicht op
de verdacht bewegingloze rug
van een verkeersregelaar.
Tegenliggers
rijden ongehinderd door.
Na tien minuten zie ik dat mijn hand
op de toeter ligt te rusten.
Nee, niet doen, je bent hier te gast.
Dat wekt alleen maar irritatie.
Toeteren doe je in Amsterdam
en daar heeft het ook geen zin.
Sterker nog,
als je zo klein bent als ik
is toeteren in Amsterdam
meestal geen goed idee.
Hoewel, niemand die het ziet
en als je naar de mensen kijkt,
ben ik wel de allerlaatste
van wie je dit zou verwachten.
Ik toeter, direct toetert iemand met me mee.
De verkeersregelaar draait
zich woedend om.
Maar dan ziet hij de kolossale file
die zich achter hem heeft verzameld.
God heeft genade, we mogen erdoor.
Een klein beetje Amsterdams rijden
kan zo nu en dan geen kwaad.
“Alles is in orde.
Maar soms…
dan overvalt het me zo.”
Dat zei
jaren geleden
een collega.
Inmiddels ben ik
zelf aan de beurt.
Onze zoon verlaat
het ouderlijk huis.
Een prachtige mijlpaal
en een mooi avontuur.
Zal het allemaal gaan lukken?
Gek genoeg
voel ik geen verdriet.
Ik ben blij voor hem
en opgelucht.
Iedereen krijgt ruimte
voor nieuwe dingen.
Zes weken later
is hij weer eens thuis.
Uit de box op tafel
klinkt een muziekje
zoals alleen hij
dat kan kiezen.
Ik sta te koken
zoals ik vaak doe.
Hij zit op zijn telefoon
zoals hij vaak doet.
En dan opeens
is het er.
Het voelt niet
als een overval.
Even ben ik
enorm verdiept
in het snijden
van sperzieboontjes.
Hij stelt een doodnormale vraag
en herhaalt die –
hij denkt dat ik niks heb gehoord.
Ik antwoord een beetje traag voor mijn doen.
Even later durf ik pas
voorzichtig zijn kant op te kijken.
Thank god voor telefoons.
Hij heeft het niet gemerkt.
Soms heeft een woord
last van inflatie.
Daar bedoel ik mee dat
een twintiger
er iets minder ergs mee bedoelt
dan een veertiger denkt.
Een ‘pik’ is gewoon een jongen,
een schreeuw die eindigt op
ALSJEBLIEFT!
is een welgemeend verzoek.
Daar moet je
niet zo overdreven
op reageren.
Maar toen
een twintiger
bij de teststraat
mij verwelkomde
met het woord ‘madam’
moest ik even slikken.
Wat niet hielp
was dat hij daar
op vrij bitse toon
aan toevoegde
dat ik hier
‘even mocht’ wachten.
Ik vroeg me af:
wat heb ik gemist?
Is dit het nieuwe genderneutraal?
Loop ik achter?
Mijn dochter haalde haar schouders op.
Misschien probeerde hij beleefd te doen?
Ook als ontvanger bepaal je
wat een woord betekent.
Een ‘madam’ is voor mij
in eerste instantie
een dik, oud en arrogant wijf.
In tweede instantie
en voor Van Dale
is het
onder andere
een vrouwelijke pooier.
Als dit zijn beleefde groet was
ben ik benieuwd
hoe deze twintiger
mij oprecht
heeft ingeschat.
Had ik maar gedaan
alsof ik inderdaad
een bordeel
aan de gracht had.
Dan had ik hem gewoon kunnen zeggen: Zeg pikkie, ik weet niet hoe jij je klanten behandelt, maar ik heb nog een hoop te doen vandaag. Dus of je effe op wil schieten ALSjeblieft.
Van verre zie ik hem al komen, zwevend van links naar rechts. Op dit weggetje heeft hij het gaspedaal gevonden.
Aan mijn kant van de weg staan twee vuilnisbakken. Ik blijf erachter, dat voelt veilig, al besef ik dat ik zo niet alleen de rode Dodge maar ook twee vuilnisbakken over me heen gereden krijg.
Net als ik denk: wat een aso, steekt hij van achter het stuur vrolijk een handje naar me op.
